1992 yılında Yrd. Doç. Dr. Levent Elbeyli önderliğinde kurulan Gaziantep Üniversitesi Şahinbey Eğitim ve Araştırma Hastanesi Göğüs Cerrahisi Anabilim Dalı, zamanla güçlenip şehrin, bölgenin, hatta ülkenin en etkin cerrahi kliniklerinden biri haline gelmiştir.
2004 yılında tanıştığım ve dost olduğum Prof. Dr. Levent Elbeyli ağabeyimin, kaderin cilvesiyle 2013 yılında hastası oldum. Akciğer kanseri tanısı aldığım o zorlu süreçte, onun kurduğu adeta bir “Şampiyonlar Ligi” kadrosunun ellerine emanet edildim.
O kadro;
alanında zirve isimlerden oluşan, işini bilen, insanı önceleyen bir ekolün temsilcisiydi…
Ve o kadroda yer alan isimler:
Prof. Dr. Levent Elbeyli
Prof. Dr. Bülent Tunçözgür
Prof. Dr. Ahmet Feridun Işık
Prof. Dr. Maruf Şanlı
Başasistan Dr. Ahmet Uluşan
Asistan Dr. Onur Bayrakçı
Asistan Dr. Bekir Elma
Asistan Dr. Yunus Benli
Ve ben, o büyük isimleri tanıma şerefine nail oldum.
Üstelik bugün hâlâ teşriki mesaimin devam ettiği kıymetli üstatlar olarak hayatımdalar.
Ama o kadronun içinde biri vardı ki…
Bugünkü yazımın asıl sebebi.
O yıllarda başasistan olan;
şeker topağı mı desem, Anzer balı mı desem bilemediğim…
Ahmet Uluşan kardeşim.
İslahiye’nin toprağından gelen, emeğin ve alın terinin ne demek olduğunu bilen bir ailenin en büyük evladı…
1984 doğumlu…
Gaziantep’te geçen eğitim hayatı ve 2002’de kazandığı Cerrahpaşa Tıp Fakültesi ile başlayan uzun bir yolculuk…
Altı yılın sonunda sadece bir doktor değil;
insan ilişkilerini bilen, vicdanı güçlü, merhameti yüksek, yüzü gülen bir hekim olarak hayata atılır.
Kilis Polateli’nde göreve başladığında aslında herkes şunu fark eder:
Bu adam bulunduğu yerde kalacak biri değildir…
Çünkü hedefi vardır.
Çünkü heyecanı vardır.
Çünkü içinde sönmeyen bir meslek aşkı vardır.
Tıpta Uzmanlık Sınavı’na girer ve Göğüs Cerrahisi’ni kazanarak 2009 yılında yeniden Gaziantep’e, hocalarının yanına döner.
Oradan sonrası artık bir yükseliş hikâyesidir…
Kısa sürede çalışkanlığıyla, karakteriyle, hasta yaklaşımıyla fark edilir.
Sadece iyi bir cerrah değil, aynı zamanda güven veren bir insan olduğunu hissettirir.
Öyle ki; 4 yılda bitmesi gereken ihtisasını uzatır.
Ama bu bir gecikme değil, aksine kendini daha fazla yoğurma tercihidir.
2015 yılında artık sahneye kendi adıyla çıkar:
Operatör Dr. Ahmet Uluşan.
Çorum, ardından Kahramanmaraş…
Vazife nerede ise orada…
Bu süreçte hayatını da kurar.
Sevgili eşi Av. Begüm Uluşan ile bir yuva inşa eder.
Ama onun hikâyesinde “durmak” diye bir şey yoktur.
Çünkü hedef hâlâ büyüktür.
Akademi…
Ve 2018’de yeniden yuvasına, bu kez öğretim üyesi olarak döner.
Artık hem yetişen hem yetiştiren bir hekimdir.
Zaman geçer…
Ama onun temposu hiç düşmez.
2022 yılında Doçent olur.
Aynı dönemde baba olmanın mutluluğunu yaşar.
Mesleki üretkenliği ise başlı başına bir hikâyedir:
Onlarca makale, bildiriler, kitaplar, projeler…
Yüzlerce bilimsel organizasyon…
Ama bütün bunların ötesinde bir şey vardır:
İşini severek yapmak.
“Hamdım, piştim, yandım” diyebilen bir yolculuk…
“Kim olursan ol yine gel” diyebilen bir gönül…
Ve işte o yolculuk, 2026 yılının Mart ayında en anlamlı karşılığını bulur:
Profesörlük…
Hem de hakkıyla.
Hem de alnının akıyla.
Bu unvan;
sadece bir akademik yükseliş değil,
bir karakterin, bir emeğin, bir sabrın tescilidir.
Benim için ise bu hikâyenin yeri çok daha ayrıdır…
2013’te…
Ve 2023’te…
Hayatımın en zor dönemlerinde, ameliyat masasında ve sonrasında,
şifa bulmam için verdiği emeği unutmak mümkün mü?
Ben onun hep “Abdurrahman abisi”yim…
O da benim için sadece bir profesör değil;
Ahmet kardeşimdir.
İlelebet…
Ve bugün…
Bu şehrin, bu bölgenin en büyük sağlık yapılarından birine
Başhekim olarak atanması…
İnanın ki tesadüf değildir.
Bu; ne bir ayrıcalığın,
ne de sadece bir gücün sonucu…
Bu, emeğin…
Bu, ahlakın…
Bu, meslek aşkının karşılığıdır.
Bize düşen ise çok basit:
Tebrik etmek…
Dua etmek…
Ve yolunu açmak.
Çünkü bu şehir artık
şeker topağı—Anzer balı tadında bir profesöre,
bir başhekime sahip.
Yolun açık olsun güzel kardeşim…
Seni seviyoruz.
