0-10 yaş arası…
Kadınlar bu yaşlarda dünyanın en tatlı şekeri, balı, en güzel çiçeğidir. Masumiyetin, sevginin, neşenin ve hayallerin ete kemiğe bürünmüş hâlidir. Bir gülüşleriyle dünyayı güzelleştirirler.
10-20 yaş arası…
En çılgın, en haşarı, en hareketli yıllar!
Hayaller büyük, cesaret sınırsız, sabır biraz kıttır. Ulaşılması bir o kadar zor, bir o kadar kolaydır. Kâh acı Urfa isotudur, kâh Antep fıstığıdır, kâh Aydın inciridir.
Biraz naz, biraz kapris, biraz heyecan… Dünyayı keşfetmeye, kendini bulmaya çalışır. Bazen ailesini şaşırtır, bazen kendisi bile kendine şaşırır!
20-40 yaş arası…
Hayatın gerçekleriyle tanışma zamanıdır.
Evlilik, eş, çocuklar, evin sorumluluğu, geçim derdi ve hayatın bitmek bilmeyen telaşı…
Artık isot mu, fıstık mı, incir mi olacağına karar vermiştir. Ama hayat, karar vermekle bitmez.
Bir zamanlar iki kişi arasında yaşanan aşk ve sevgi, çocuklarla birlikte başka bir boyuta taşınır. Sevgi azalmaz belki ama bölünür; eşe, çocuklara, aileye, eve ve sorumluluklara pay edilir.
Kendinden önce herkesi düşünmeye başlar. Kimi zaman hayallerini erteler, kimi zaman kendi ihtiyaçlarını unutur. Bir bakmışsın, kendisi için ayırdığı zaman başkalarının hayatını güzelleştirmekle geçip gitmiş!
40-60 yaş arası…
İşte şimdi işler değişmeye başlar!
0-20 yaş arasında ailesinin, 20-40 yaş arasında eşinin, çocuklarının ve çevresinin beklentileriyle şekillenen hayatında artık kendisine de yer açmak ister.
Yayından fırlamış ok misali, kırk yıldır ertelediği ne varsa bir bir hayata geçirmeye başlar.
Yeni arkadaşlıklar, yeni hobiler, geziler, seyahatler, alışverişler, kendine vakit ayırmalar…
Bazen herkesi şaşırtır. Hatta çevresindekiler, “Bu kadın birdenbire ne oldu?” diye düşünür.
Oysa birdenbire olan hiçbir şey yoktur. Yıllardır içinde biriktirdiklerini yaşamaya başlamıştır.
Yıllanmış şarap misali olgunlaşır, güzelleşir, karakteri oturur. Ne istediğini, ne istemediğini, kime değer vereceğini, kimden uzak duracağını artık çok daha iyi bilir.
60-80 yaş arası…
Hayatın başka bir perdesi açılır.
Yılların yorgunluğu kendisini hissettirmeye başlar. Menopozun geride bıraktığı etkiler, kemik erimesi, ortopedik rahatsızlıklar, mamografi ve diğer sağlık kontrolleri…
Bir tarafta sağlık meseleleri, diğer tarafta evlenen çocuklar, torunlar, onların sevinçleri, dertleri ve koşturmacaları…
Artık anneanne ya da babaanne olmanın ayrıcalığını yaşar. Torun sevgisiyle yeniden çocuklaşır. Bazen kendi çocuklarından esirgediği vakti torunlarına ayırır.
Ama bu kez hayat ona başka bir şey öğretmiştir:
İnsan her yaşta sevilmek, anlaşılmak, hatırlanmak ve değer görmek ister.
Bir bakmışsın 80 yaşına gelmiş…
80 ve sonrası…
Artık hayatın muhasebesi yapılır.
Geride kalan yıllar, yaşanan sevinçler, çekilen sıkıntılar, yetiştirilen evlatlar, kurulan yuvalar, verilen emekler…
İnsan dönüp arkasına baktığında ne kadar yaşadığından çok, nasıl yaşadığına bakar.
Çünkü bir kadının ömrü yalnızca yaşlarından, güzelliğinden, anneliğinden veya eş olmasından ibaret değildir.
O aynı zamanda bir evlat, bir eş, bir anne, bir dost, bir emekçi, bir hayal kurucusu ve kendi başına bir dünyadır.
Ve unutmayalım…
Kadın, hayatın her yaşında başka bir güzelliktir.
Çocukken neşedir, gençken heyecandır, olgunlukta akıldır, yaşlılıkta tecrübedir.
Bir ömrün sonunda geriye bırakacağı en büyük miras ise yetiştirdiği güzel insanlar, dokunduğu hayatlar, gösterdiği merhamet ve bıraktığı hoş bir sadadır.
Kadınları yalnızca anne, eş veya büyükanne olarak anlatmak eksik kalır. Onların kendilerine ait hayalleri, tercihleri, özgürlükleri ve yaşama hakları da var. Yazının en kıymetli tarafı bence bunu hissettirmesi.
Bir kadının yaşı ilerler; ama hayalleri, yaşama sevinci ve yeniden başlama hakkı yaşlanmaz.
Çünkü insan bu dünyadan göçerken arkasında kaç yıl yaşadığını değil, kaç gönülde yaşadığını bırakır.
Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir