Özel günleri benden daha iyi takip eden biri vardı. Ben daha günün ne olduğunu anlamadan sorardı, “Bugünle ilgili bir paylaşım yaptın mı?” Çoğu zaman yapmamış olurdum. O sorunca da zaten aklımdaymış gibi davranırdım. Yılların arkadaşı, kimi kandırıyorsun?
Şimdi 10 Kasım yaklaşınca o soru kendiliğinden geliyor aklıma. Çünkü Levent’i de bir 10 Kasım gecesi kaybettim. Sabahı hepimizin bildiği bir tarihin, gecesini de o günden beri ben biliyorum.
Her 10 Kasım sabahı dokuzu beş geçe, memleketin en acelesi olan adamı bile bir dakikalığına duruyor. Ben o bir dakikada Atatürk’ü düşünüyorum, sonra siren susuyor ve gün yeniden başlıyor. Bence işin en zor kısmı da orada başlıyor. Atatürk’e duyduğumuz saygının, siren sustuktan sonra verdiğimiz kararlarda da bir karşılığı olmalı.
Atatürk’ün kurduğu Cumhuriyet’in en kıymetli cümlesi bence hâlâ şu, “Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir.” Millet dediğimiz de hepimiziz, bizim gibi düşünen de başka türlü düşünen de. Bir çocuğun, ailesinin imkânı ne olursa olsun, iyi bir eğitim alabilmesi, bir insanın inancıyla ya da inançsızlığıyla eşit yurttaş olarak yaşayabilmesi, birinin hakkını ararken tanıdık aramak zorunda kalmaması… Ben Cumhuriyet’i bütün bunları kendim için istediğim kadar, hiç tanımadığım biri için de isteyebildiğimde savunduğumu düşünüyorum.
Levent’le hayatımızın neredeyse tamamı birlikte geçti. Çocukluk arkadaşıydık, aynı lisede okuduk, birbirimize yakın zamanlarda evlendik, baba olduk, sonra bir de ortak olduk. Bu kadar seneden geriye insanın aklına önce büyük günler gelir sanıyorsun. Benim aklıma, son gördüğüm gün giderken yaptığı o el hareketi geliyor. Hareketin tarifini köşeye yazmayayım, kendisi olsa buraya kadar okuyup zaten gülerdi.
Bir daha görüşeceğimizi sanıyordum. O hareketi de bir gün yeri gelince yüzüne vururdum, o da büyük ihtimalle bir daha yapardı. Şimdi o an aklıma geldiğinde önce gülüyorum, sonra da keşke iki dakika daha kalsaydı diyorum. İki dakika daha oturup yine aynı saçma şeylere gülseydik.
“Sonra görüşürüz” derken takvimde bir günü ileri atıyoruz sanıyoruz, oysa o günü birlikte geçireceğimiz insanı da erteliyoruz. Ben şimdi dönüp baktığımda en çok, nasıl olsa yine görüşürüz diye düşündüğüm o sıradan günleri özlüyorum.
Hâlâ güzel bir yerde olduğuna inanıyorum. Hatta keyfinin yerinde olduğuna eminim. Benim zoruma giden, bazen başıma bir şey geldiğinde hâlâ içimden “Bunu Levent’e anlatayım” diye geçirmem. O ilk anda her şey eskisi gibi, sonra insan bir daha hatırlıyor.
O yüzden bugün, uzun zamandır aramayı düşündüğünüz biri varsa, arayın. Söyleyecek çok mühim bir şeyiniz de olmasın. Bazen insan, yıllar sonra bir arkadaşının sesini en iyi, öylesine sorduğu bir sorudan hatırlıyor.
Bugün Atatürk’ü saygıyla, Levent’i hasretle anıyorum.
Yazdım bu sefer, Levent. Bir de sana okutabilseydim.
Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir