23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı etkinlikleri sırasında mehteran gösterisi yapan çocuklara sırtını dönerek tepki gösteren Açar, gelen eleştiriler üzerine yaptığı açıklamayla tartışmaları dindirmek yerine daha da alevlendirdi.
Ancak ortaya çıkan tabloya bakıldığında, Açar’ın hedef aldığı “yandaş medya” söylemi, yaşanan gerçeği perdelemeye yetmedi. Çünkü ortada herhangi bir yorumdan bağımsız, açık ve tartışmaya yer bırakmayan bir görüntü vardı: Bayram kutlayan çocuklara sırtını dönen bir siyasi figür.
Açar’ın “algı operasyonu” çıkışı, birçok kesim tarafından doğrudan sorumluluktan kaçma hamlesi olarak değerlendirildi. Zira kamuoyunda yükselen tepkinin kaynağı bir haber dili ya da medya çerçevesi değil, bizzat eylemin kendisiydi.
Eleştirilerin odağındaki bu görüntüye rağmen, tartışmayı “yandaş basın” üzerinden okumaya çalışmak, kamuoyunda “gerçekle yüzleşmek yerine hedef saptırma” yorumlarını beraberinde getirdi. Sosyal medyada çok sayıda kullanıcı, “Görüntü ortada, sorumluluk nerede?” sorusunu yöneltti.
Açar’ın protestosunun Milli Eğitim Bakanlığı’na yönelik olduğu yönündeki savunması ise tepkileri yatıştırmak bir yana, daha da büyüttü. Çünkü eleştiriler, hedef alınan kurumdan bağımsız olarak seçilen yöntemin yanlışlığı üzerinde yoğunlaştı.
Özellikle çocukların yer aldığı bir bayram programında sergilenen bu tavrın, hangi gerekçeyle olursa olsun kabul edilemeyeceğini savunan çok sayıda kesim, yapılan açıklamaları “yetersiz ve inandırıcılıktan uzak” buldu.
“Yandaş medya” söylemine sığınarak tartışmayı yönlendirme çabası ise, kamuoyunda karşılık bulmadı. Aksine bu söylem, krizi yönetmek yerine daha da derinleştiren bir etki yarattı.
23 Nisan gibi toplumun ortak hassasiyetlerinin en yüksek olduğu bir günde ortaya çıkan bu tablo, sadece bir protesto tartışması olmaktan çıktı; siyasi sorumluluk, yöntem ve söylem krizine dönüştü.
