6 ŞUBAT SONRASI İNSANLIK…
İnsanın bir yakını ölür; defnedilir
Gelir evine hayat devam ediyor der
Bir şekilde devam eder…
Ya insanın evi ölür mü?
İnsanın sokağı, mahallesi, caddesi şehri ölür mü hiç?
Öyle sessizce gömülür mü şehir?
6 Şubat sabahı asrın felaketini yaşadık. Bu topraklar çok acılar gördü. Ama böylesi büyük bir felâket yaşanmadı. Kıyâmeti yaşadık. Bir şehir, bir belde veya bir noktada değil, çok geniş sahada büyük yıkımlara yol açan sarsıntıyı yaşadık. Kahramanmaraş’ın iki ayrı ilçesinde 9 saat arayla yaşanan iki büyük deprem oldu. On önemli şehrimiz perişan oldu. Binlerce binalarımız enkaza döndü. Koskoca coğrafya perişan oldu.
Karada ve yüzeye yakın bir derinlikte gerçekleşen bu depremde ağır tahribat yaşandı. Güzel ülkemin hayatını kaybeden güzel insanları hepimizin yüreklerini yangın yerine dönüştürdü.Üzerinden zaman geçmiş olsa da acısı ve korkusu hala çok taze. Yaşadığımız bu büyük acılar bizleri sükûta davet etti, sözün bittiği yerdeyiz, yaşanan acıları tariften âciz bir haldeyiz. Çaresizliğin tam ortasındayız, yüreğimiz kanamakta, ciğerimiz yanmakta, içimiz acımakta, gözlerimiz yaşarmakta, kalbimiz yangın yerine dönmekte.
6 Şubat kıyametini yaşamış bizler için , ömrümüzün sonuna kadar unutamayacağımız bir travmanın sene-i devriyesi daha nihayet geldi çattı.Felaketin üzerinden üç yıl geçse de acısı ve yaşattıkları daha dün gibi…
Koca bir üç yıl normal insanlar için nasıl geçti bilinmez ama felaketi derinden yaşayan kimisi için acılı, kimisi için yokluk, kimisi için bir sıcak dam bulabilme çabası ile hayatta kalabilme mücadelesi ile geçti.
Biz bugün 6 Şubat için bir karar alıp o günü hatırlatacak şeylerden bahsetmeyecektik. Ama yine de ağırlığından kurtulamadık. Birbirinden saklanan gözyaşları, kayıpların cennetteki mutlu halleri,evsiz kalanların da artık yuvaya kavuşacakları gibi.
Ne kadar düşünmemeye çalışılsa da hatırlatan o kadar çok şey var ki…Çünkü deprem günü de çok ağır bir gündü. Geçmek bilmeyen, bitmek bitmeyen, belirsiz sıkıntıların yoğunluğunda ağır bir Pazar…
6 Şubat sonrası toprak üstünde yaşayan ölüler de ortaya çıktı. Zombiler gibi….
Her şeye rağmen hayat devam ediyormuş ya….
Beş para etmeyen evini beş kat fazlasına kiralayanlar…
Suyu,ekmeği,aşı mahşer gününde ateş pahasına satanlar…
Sokakta darda kalanlara kayıtsız kalanlar…
Başkasının acısından rahatsızlık duyup bencillikte boğulanlar….
Yaşanan acılara ,kayıplara ilgisizlikten kafalarını değil gövdelerini kuma gömenler….
Kimileri yaşarken ölürmüş kimileri de yaşayan ölülerden olurmuş…Bu deprem bize on yüzlü olan insanları da gösterdi.Kalbin sadece bir et parçası olduğuna da şahit olduk.
Rabbim insanlığa bir daha böyle ağır bir felaket yaşatmasın.
Bu son olsun!
